4 شمع به نامهای

امید،ایمان،صلح و عشق

 

شمع - توی گوگا بنویس شپلستان و اینتر بزنرسم است که در ایام کریسمس و در واقع توی آخرین ماه از سال میلادی،چهار شمع روشن مینمایند.هر شمع یک هفته میسوزد و به این ترتیب تا پایان ماه هر چهار شمع میسوزند.این چهار شمع نمادی از چهار خصلت انسانیست که با گذشت زمان و عدم حراست کافی،یا به خصلتی دیگر تبدیل می شوند و یا اینکه به طور کم یا زیاد،از بین خواهند رفت.

و امّا بعد:
شمع ها به آرامی می سوختند، فضا به قدری آرام بود که می توانستی صحبتهای آن ها را بشنوی.
 

اولی گفت: "من صلح هستم!..."

"با وجود این هیچ کس نمی تواند مرا برای همیشه روشن نگه دارد،فکر میکنم به زودی از بین خواهم رفت.سپس شعله اش به سرعت کم شد و از بین رفت."

دومی گفت: "من ایمان هستم!..."

"با این وجود من هم ناچاراً مدتی زیادی روشن نمی مانم و معلوم نیست تا چه زمانی زنده باشم...وقتی صحبتش تمام شد نسیم ملایمی بر آن وزید و شعله اش را خاموش کرد."

شمع سوم گفت: "من عشق هستم!..."

"ولی آنقدر قدرت ندارم که روشن بمانم.مردم مرا کنار می گذارند و اهمیت مرا درک نمی کنند.آنها حتّی عشق ورزیدن به نزدیکترین کسانشان را هم فراموش می کنند و کمی بعد او هم خاموش شد."

ناگهان ... پسری وارد اتاق شد و شمع های خاموش را دید و گفت: "چرا خاموش شده اید؟ قرار بود شما تا ابد بمانید."

و با گفتن این جمله شروع کرد به گریه کردن.

سپس شمع چهارم گفت: "نا امید نشو ،تا زمانی که من روشنم میتونیم شمع های دیگر را دوباره روشن کنیم...آخه من امید هستم!"

کودک با چشمهای درخشان،شمع امید را برداشت و شمع های دیگر را روشن کرد. 

مخلص داستان:
چه خوب است که شعله ی امید هرگز در زندگیمون خاموش نشه،چرا که با امید میشه هر کدوم از موارد،ایمان،صلح و عشق را حفظ و نگهداری کنیم...ای ،به برگشتنت،امیدوارم.

بر ثانیه ی ظهور مـهـدی(عـج) صلوات

داستان های شپلستان(روشون کلیک کن):


برچسب‌ها: دهدشت
نوشته شده در  سه شنبه دهم خرداد ۱۳۹۰ساعت 14:26  نويسنده حسن بهگام